خدایا کفر نمی گویم ،پریشانم ،چه می خواهی از جانم ؟
مر ا بی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا ! اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی زیر پای نامردان بیاندازی
وشب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی !
زمین و آسمان را کفر می گوی‍ی نمی گویی ؟
خداوندا ! اگر در روزگر ما خیز تابستان تنت بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه ی قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف تر عمارتهای مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای این سو وآن سو روان باشد
زمین وآسمان را کفر می گویی نمی گویی ؟
خداوندا اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت باخبر گردی
پشیمان می شوی از قصه خلقت از این بودن ، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا ! تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی می کشد
آن کس که انسان است و از احساس سرشار است .
«علی شریعتی

احساس

بسترم
 صدف خالی یک تنهایی ست
و تو چون مروارید
 گردن آویز کسان دگری

چه غریب ماندی ای دل , نه غمی نه غمگساری
نه به انتظار یاری , نه ز یار انتظاری
غم اگربه کوه گویم , بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی , نتوان کشید باری
دل من چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری
نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری
همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری
سحرم کشیده خنجر , که چرا شبت نکشته است
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری
چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری
نه چنان شکست پشتم , که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری , که نداشت برگ و باری
سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری
به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها

نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها رها رها من

ز من هر آن که او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک
از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
هوای گریه با من

simin behbahani

از مرگ…

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش، از ابتذال ، شکننده تر بود.
هراس من – باری- همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون تر باشد.
*
جستن
یافتن
و آنگاه
به اختیار برگزیدن
و از خویشتن خویش
باروئی پی افکندن….

اگر مرگ را ازاین همه ارزشی بیش تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم.

تو در چشم من همچو موجي
خروشنده و سركش و نا شكيبا
كه هر لحظه ات مي كشاند بسويي
نسيم هزار آرزوي فريبا
تو موجي 
             تو موجي و درياي حسرت مكانت 
             پريشان رنگين افقهاي فردا 
             نگاه آلوده ديدگانت 
             تو دائم بخود در ستيزي 
             تو هرگز نداري سكوني 
                                      تو دائم ز خود ميگريزي 
                                      تو آن ابر آشفته نيلگوني
                                      چه مي شد خدا يا ...
                                      چه ميشد اگر ساحلي دور بودم ؟
                                      شبي با دو بازوي بگشوده خود
                                      ترا مي ربودم ... ترا مي ربودم 
 

ادم ها به هم گل می دهند چون معنای حقیقی عشق در گل ها نهفته است. کسی که سعی می کند صاحب گلی شود پژمردن زیبایی اش را هم می بیند.اما اگر به همین بسنده کند که گلی را در دشتی بنگرد همواره با او میماند.

چون ان گل با شامگاه با غروب خورشید با بوی زمین خیس و با ابر ها های افق امیخته است.

... جنگل این را به من اموخت: که تو هرگز مال من نمی شوی و برای همین برای همیشه تو را خواهم داشت.تو امید روزهای تنهایی من  اضطراب لحظه های تردید من  و یقین لحظه های ایمان بودی.

پایولو کویلیو/بریدا

آن که می گوید دوستت دارم

خیناگر غمگینی ست

که آوازش را از دست داده است

ای کاش عشق را

زبان سخن بود.

هزار کاکلی شاد

در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من

 عشق را

ای کاش زبان سخن بود.

آن که می گوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی ست

که مهتابش را می جوید

ای کاش عشق را

  زبان سخن بود.

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره گریان

در تمنای من

        عشق را

              ای کاش زبان سخن بود.

 « احمد شاملو »